Wereldlichtjesdag Lansingerland Ik heb een steen verlegd
Een goed verhaal,  Persoonlijk,  Persoonlijke Rituelen,  Rouwen,  Speechen

Ik heb een steen verlegd – Wereldlichtjesdag Lansingerland

Hier lees je de overdenking die ik hield tijdens de Wereldlichtjesdagbijeenkomst in Lansingerland op 8 december 2019. Op deze tekst rust auteursrecht en mag dan ook niet worden gebruikt zonder mijn toestemming. Het gedicht is van Bram Vermeulen.

Ik heb een steen verlegd

Afgelopen zomer was ik op vakantie in Frankrijk met mijn gezin. De camping lag tegen een berg aan. Beneden was een kleine rivier. Hij lag echt vlakbij de camping maar we kwamen er nooit iemand tegen. Misschien omdat het wel een beetje kruipdoor-sluipdoor was om er te komen.

Wat een heerlijk plekje was dat. Er was schaduw van de bomen. Fijn, in de Franse augustus hitte. Er stroomde kniehoog water (koud!). En er waren stenen, heel veel stenen.

Daarmee bouwden we dammen in de rivier om het water tegen te houden. Dat lukte vaak maar even. Daarna brak het water door en stroomde het water net zo hard weer verder. Er was meer water dan de dam tegen kon houden. Maar, het water stroomde wél een andere route.

En dan hadden wij toch voor even het gevoel dat we de rivier naar onze hand hadden gezet.

In de voorbereiding voor vandaag moest ik vaak aan die rivier denken. En aan jullie als ouders die veel te vroeg hun kind moeten missen. Dat komt ook door het gedicht van Bram Vermeulen.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er altijd een weg omheen.

Jullie kinderen zijn als die stenen die je in de rivier hebt gelegd. Het water stroomde. Jullie kind werd geboren. Je kind was als steen in de rivier. Er is voor altijd iets veranderd. Het leven is nooit meer hetzelfde. Het bewijs van hun bestaan vind je in die steen.

Maar de rivier ging door, net als het leven.

Jullie werden ook meegevoerd door die rivier. Maar je wilde terug, je verzette je hevig. Zwom voor je leven tegen die rivier in. Maar je kon het niet winnen. De rivier nam je mee.

Eerst in woeste draaikolken. Ggrote rotsen onder water waar je keihard tegenaan knalde. Soms voelde je even vaste grond onder je voeten om daarna genadeloos onderuit gehaald te worden en weer een hele tijd meegevoerd te worden met een stroom waar je niet tegen opgewassen was.

Misschien eens gevuld van sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel mee.
Om hem dan glad en rond gesleten,
Te laten rusten in de luwte van de zee.

Misschien zit je nu nog middenin die woeste draaikolken. Of ben je inmiddels in rustiger vaarwater beland. Vandaag mag alles er zijn. Alles is goed. Sommige stenen liggen er al heel lang, zijn door het water gepolijst geraakt, andere stenen zijn nog heel groot en ruw, met scherpe punten.

Soms breekt er ineens een stuk van die steen af,
Terwijl je dacht; hij ligt daar goed,
er kan niks mee gebeuren.
Het overvalt je,
Dan voel je weer even het verdriet van toen.

Het maakt niet uit hoe lang of kort je je kind al mist. Voel je hier vanavond verlicht en gedragen door de mensen om je heen. Vanavond ligt jullie steen in het licht. Is de rivier rustig. Kunnen we kijken naar de schoonheid van die grote ruwe steen, of juist de kleine glanzende zachte steen.

Stenen zijn er in allerlei soorten en maten. Edelstenen zijn kleurrijk en ze worden bepaalde krachten toegedicht. Er zijn poreuze gesteentes die water deels doorlaten. Kiezelsteentjes, waar het water zo vanaf glijdt. Basaltblokken in de dijken om ons land tegen het water te beschermen. Bakstenen om onze huizen mee te bouwen. Allemaal hebben ze hun eigen vorm, kleur en functie.

Jullie hebben bij binnenkomst allemaal een steen gekregen met de naam van jullie kind erop.

Doordat je die steen vasthield, dichtbij je, werd hij warm in je hand. Vanavond hebben we het licht van jullie kinderen aangestoken om zo weer even hun warmte kunnen voelen.

Een jaar gaat snel voorbij. We staan er niet altijd bij stil, maar ze zijn er altijd. En daarom is het zo mooi dat we vanavond de namen van jullie kinderen noemen. Dat ze weer even heel dichtbij voelen. Vanavond mag je je verdriet de ruimte geven. Laat het zijn. Voel je gesteund door ons allemaal. Vanavond staan we even stil.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
Ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
Het water nooit dezelfde weg zal gaan.